www.schody.beskidy.pl

Trudno w to uwierzyć, zwłaszcza jeżeli tkwisz w małżeństwie, gdzie uczucie wygląda na mocno już wystygłe albo też toczy się nieustająca wojna; jeśli z rodziną czujesz się obco; jeżeli Twoje dzieci są z Tobą w ostrym konflikcie. Wiem to na pewno: poza nielicznymi wyjątkami dowartościowanie bliskich osób zmienia sytuację na lepsze. Chcę Ci zaproponować parę - zresztą dość oczywistych - sposobów jak to robić. Z jednym zastrzeżeniem: żadnego fałszu, bo wtedy najbardziej finezyjne metody nie skutkują.. Właściwym celom.. Ojca i. Konsekwencji. Można by ustanowić pewien międzynarodowy statut,. - Gdyby chodziło o dziecko. O przyszłość jej córki. Gdyby Tadeusz w jakiś sposób miał w dalszej konsekwencji przynieść szkodę jej dziecku, byłaby zdolna absolutnie do wszystkiego. I sposób popełnienia zbrodni nawet do niej pasuje... - Widzę, że trzeba będzie zbadać dokładnie sprawę tego tajemniczego samochodu - przyznał niechętnie prokurator. - Nie wiem, jakim sposobem . Ale może w tym coś jest? Z całą stanowczością stwierdziłam, że o Witku mogę powiedzieć niewiele. Czy miał jakiś powód? Z jednej strony wyglądało na to, że nie był szantażowany, w notesie go Tadeusz nie opisał. Ale z drugiej coś tam razem mieli, sądząc ze spostrzeżeń Janusza. Co? Moje domysły na ten temat były tak mgliste i tak nieprzyjemne, że wolałam o nich nie wspominać. Znów zamajaczył mi przed oczami ponury obraz i znów czym prędzej się go pozbyłam... - No tak, on właściwie nie ma powodu - powiedział prokurator w zamyśleniu. - Ale gdyby miał, to jaki? - Kariera - odparłam bez namysłu. - Kariera zawodowa. Witek ma kolosalne ambicje i jest pozbawiony skrupułów. Gotów po trupach piąć się na wyżyny. Charakter ma też stosowny... Dostatecznie inteligentny i opanowany, żeby zaplanować i wykonać nawet dwadzieścia zbrodni doskonałych. I nie ma wątpliwości, że dla kariery byłby gotów na wszystko, bo to jest jego sens życia. Gdybym wiedziała, że miał powód, stawiałabym na niego bez wahania, ale o nim przecież Tadeusz nic nie wiedział. - A pani coś wie?... Popatrzyłam na prokuratora i przez chwilę milczałam, starannie chowając na dnie duszy moje mgliste podejrzenia. Już dość złego narobiłam, nie wolno mi się teraz wygłupić, muszę być bezstronna... - Ja wiem, że pracownia jest dla niego jednym z najważniejszych elementów tej kariery. A obawiam się, że zbrodnia wykończy pracownię... Prokurator niechętnie pokręcił głową.. Jąca, a nawykła do ciężkiej pracy ludność stałaby się dla Niemców~budul-cem gospodarczej potęgi, z którą nawet Stany Zjednoczone nie mogłyby 136. - Jak cudownie pani dziś wygląda! - krzyknęła obrzucając jej białą suknię krytycznym, złośliwym spojrzeniem. Nienawidziła Gemmy z tych samych powodów, dla których ją kochał Martini; nienawidziła jej spokojnej siły charakteru, poważnej, szczerej prostoty, równowagi umysłu, a nawet wyrazu twarzy. A gdy signora Grassini czuła nienawiść do jakiejś kobiety, okazywała jej nadmierną serdeczność. Gemma przyjęła komplementy i czułości, jak na to zasługiwały, nie zwracając na nie zbytniej uwagi. W ogóle ,składanie wizyt" było w jej oczach jednym z przykrych obowiązków, które sumiennie spełniać musi spiskowiec, by nie ściągnąć na siebie podejrzenia szpiegów. Stawiała je w jednym rzędzie z męczącym szyfrowaniem, a wiedząc, jak doskonałą tarczę, osłaniającą kobietę od podejrzeń, stanowi elegancki strój, studiowała żurnale z równą troskliwością jak szyfrowe pismo. Znudzone i melancholijne miny lwów literackich rozjaśniły się nieco na dźwięk nazwiska Gemmy. Znali ją dobrze i lubili, zwłaszcza radykalni dziennikarze od razu ją otoczyli. Była jednak zbyt doświadczona, by się pozwolić zmonopolizować. Radykałów mogła mieć codziennie, toteż rychło się od nich uwolniła przypominając uśmiechem, że nie powinni tracić czasu na jej nawracanie, gdy tylu turystów potrzebuje objaśnień. Sama zaś zabrała się do pewnego dygnitarza angielskiego, na którego względach ogromnie zależało partii. Wiedziała, że jest specjalistą w sprawach finansowych, i od razu go zainteresowała pytając o zdanie w pewnej technicznej kwestii odnoszącej się do kursu monety austriackiej, po czym zręcznie skierowała rozmowę na dochody państwowe lombardzko-weneckie. Anglik, który widocznie oczekiwał nudnej salonowej paplaniny, spojrzał na nią badawczo, obawiając się, że wpadł w szpony jakiejś sawantki; upewniwszy się jednak, że jej wygląd jest równie wdzięczny, jak zajmująca rozmowa, stopniał i rozpoczął poważną dyskusję o finansach Włoch, jak gdyby towarzyszka jego była Metternichem21. Gdy Grassini przyprowadził do niej jakiegoś Francuza ,pragnącego dowiedzieć się od signory Bolla bliższych szczegółów z dziejów Młodych Włoch", finansista zerwał się zmieszany, zadając sobie szybko pytanie, czy też nie istnieje głębszy powód niezadowolenia Włoch, aniżeli przypuszczał. Późno wieczorem Gemma wymknęła się na terasę pod oknami salonu, by chwilę odetchnąć wśród ogromnych kamelii i oleandrów. Duszne powietrze i ustawiczny tłok w salonach przyprawiły ją o ból głowy. W najdalszym kącie terasy rosły palmy i paprocie w ogromnych kadziach osłoniętych gęstwą lilii i innych kwiatów. Całość tworzyła pyszny parawan; za nim znajdowało się małe wgłębienie, skąd roztaczał się cudny widok na całą równinę. Gałęzie granatu, obwieszone spóźnionymi pękami kwiecia, zasłaniały do reszty wąski otwór wśród. palm i paproci. Do tego wgłębienia schroniła się Gemma myśląc, że chwilowy spoczynek i cisza rozproszą ból głowy. Noc była piękna i wciąż jeszcze ciepła, lecz wyszedłszy z parnego mieszkania kobieta uczuła chłód i szczelniej otuliła głowę koronkowym szalem. Wtem dźwięk głosów i kroków zbliżających się do terasy rozbudził ją z zadumy, w jaką się pogrążyła. Usunęła się w cień, w nadziei, że jej nie spostrzegą i zyska jeszcze kilka chwil, zanim znów będzie zmuszona wysilać znużony umysł na konwersację. Ku wielkiej przykrości Gemmy kroki zatrzymały się w pobliżu parawanu, po czym cienki szczebiotliwy głosik signory Grassini przestał na chwilę świergotać. Drugi głos, męski, brzmiał niezwykle miękko i melodyjnie, ale słodycz jego zakłócało dziwne przewlekanie poszczególnych sylab, będące może afektacją, a może . -też rezultatem unikania zająknień - w każdym jednak razie czyniło wrażenie niemiłe..