SCHODY.BESKIDY.PL Forum dyskusyjne

Login

Search    Kontakt

It is currently September 8, 2010, 8:39 am

Viewing profile - Artur Zgadzaj
Board presence	Contact
Artur Zgadzaj Registered User [ Add friend | Add foe ]	E-mail address: PM: MSNM/WLM: YIM: AIM: ICQ: Jabber:

Page 1 of 1

Author	Message
Topic: latanie we snie
Artur Zgadzaj	Post subject: latanie we snie Posted: 2003-12-10 13:39:19
Replies: 0 Views: 0	Przyklady moich snow o lataniu. Wyrwane z kontektsu i z roznych okresow. Czy tego mozna sie nauczyc lub wywolywac na zawolanie? Moze tak, ale powiedzialbym raczej, ze to zalezy od stanu naszego umyslu i postawy, a wtedy sie zdarza. Ja nie robie zadnych sztuczek, aby to zaprogramowac we snie, w przeciwnym razie mialoby to dla mnie mala wartosc. Poniewaz sie to jednak zdarzalo samoistnie i to czasami w mocnej, glebokiej formie - to opisalem to. Wedlug mnie latanie - to odzwierciedlenie "lotnosci" naszej duszy i umyslu, ich poczucia swobody. Bez tego poczucia swobody - nie moze byc mowy o lataniu, nawet we snie. Powiedzialbym: swoboda i otwartosc. Wtedy reszta dzieje sie zupelnie samoistnie i nie wymaga jakiejs szczegolnej kontroli. Pojawiaja sie kontakty, mozliwosc komunikacji, przemieszczanie sie, nawet miedzywymiarowe i w czasie, co uwazam za bardziej zaawansowana forme "latania we snie". Pojawiaja sie takze "proby" i mozliwosc podjecia waznych decyzji, ktore beda mialy swe znaczenie takze po zbudzeniu sie, w zyciu na jawie. Zatem do tego - trzeba miec tez troche smialosci - wtedy we snie to sie moze zdarzyc, bedac przygotowanym.  Ale pierwsze kroki sa wazne, nawet bardzo. Tu sa opisane te pierwsze kroki. Niema tu jednak niczego do stosowania, gdyz sprawy sa indywidualne. Potraktujmy to, jak czyjas opowiesc, tak jak wieczorem przy kominku, w lesnej chatce - zdala od zgielku, falszu i ludzkich trudow, tam gdzie wiatr za oknem delikanie szumi, a ciebie ogrzewa rumiany, wesoly ogien. Pozdrawiam, Artur Zgadzaj =========================================== " L o t    z    d z i e c m i "    (06.08.1997) (Miejscowosc "Studziany Las" g. 4.20 - Nasz rodzinny splyw kajakowy po Czarnej Hanczy) (zapis snu) Zajmowalem sie sprawami komputerowymi - jak zwykle. Bylem w jakiejs firmie we Wroclawiu. Cos trzeba bylo zainstalowac, czy naprawic - jak zwykle. Robilem to, a w miedzyczasie nawiazalem rozmowe z Panem, ktory zajmowal sie specyficzna dystrybucja, tak jak wody APIA nasz znajomy we Wroclawiu. Ten wlasnie nowo poznany Pan chcial opanowac caly rynek wroclawski. Zatem wyjasnialem mu, co jest potrzebne, co widzialem u innych, ktorzy opanowali caly swoj region. I tu jako przyklad dalem firme GOLDDOM Pana Daniela Sokolowskiego z Jeleniej Gory. Mowilem, ze tak pomyslowo rozwijal swoja firme, iz w koncu stal sie najmocniejszy w Jeleniej Gorze i okolicy. Szedl do przodu, zatrudnial ludzi, szkolil ich, wspomagal, rowniez przy budowie wlasnego domu. Poza tym, robil czesto gratisowe pokazy, szkolenia i inne prezentacje przy roznych okazjach i w roznych miejscach w Jeleniej Gorze. Robil rzeczy, ktore wcale od razu nie przynosily dochodu i nie wiadomo bylo czy na pewno dadza jakis efekt. Jednak "tu" poszly sluchy, "tam" poszly sluchy, tu zachwalono, tam zauwazono, ze w koncu krok po kroku mieli srodki na dalszy rozwoj swojej firmy. Bardzo pilnowali i dbali o dobre uklady w srodowisku. Pan Daniel po prostu byl zawsze otwarty i wydaje mi sie, ze byl czesto serdeczny i wesoly. To mu takze bardzo pomagalo. Tak o tym rozprawialem i obrazowalem, ze w koncu przenioslem sie, przeskoczylem do Jeleniej Gory i znalazlem sie kolo Toska, pracownika firmy GOLDDOM. Byl to chyba jeden z pierwszych ich pracownikow, jesli chodzi branze komputerowa i najdluzej tu pracujacy. Poznalem go kilka lat temu i spotykalismy sie od czasu do czasu. Jak zwykle w tej branzy, takze i on byl u jakiegos klienta, w jakims wielkim i wysokim budynku, jakby szerokiej wiezy. Byl przy komputerach. Przywitalismy sie, jak ludzie znajacy sie juz dobrze i niepotrzebujacy dlugich ceregieli powitalnych. Tosiek szukal programu ARJ.EXE, gdyz potrzebowal cos rozpakowac, cos, co bylo dla niego, tzn. dla jego klienta bardzo potrzebne. Mial troche pasowa mine, ze nie moze tego podstawowego programu narzedziowego znalexc - przeciez powinien go gdzies miec. Przegladal wlasnie swoje CD-ROM-y i dyskietki. W koncu poirytowany zapytal mnie, czy go gdzies nie mam. Wyjalem swoj CD-ROM, - lecz ja z kolei nie moglem go odczytac. Powiedzialem Toskowi, ze nie moglem go juz przeczytac u klienta, gdzie przed chwila bylem, ze w ogole nie we wszystkich napedach daje sie go odczytac. On to potwierdzil, ze faktycznie tak czasem jest z CD-ROM-ami nagrywanymi, a nie tloczonymi. W koncu stwierdzilismy, ze czas juz isc, a Tosiek wlasnie skonczyl swoja robote. Wychodzac zauwazylem, ze sa kolo nas jakies dzieci, jakby gapie naszej pracy. Byly w wieku od 10 do 15 lat, chyba dwoje chlopcow i dziewczynka. Wlasciciel zamknal drzwi i szybko zszedl na dol. My powoli, rozmawiajac (ciagle jeszcze o tych komputerach) szykowalismy sie do zejscia. Zwrocilem uwage na te dzieci. Zawstydzilo mnie, ze ich wczesniej nie widzialem - zaaferowany technika. Podszedlem do nich i rozejrzalem sie szeroko. One stojac przy barierce  - pokazywaly sobie jak tu wysoko, ze strach byloby tam upasc. Popatrzylem za nimi w dol. Jakie dziwne miejsce - pomyslalem? Schody prowadzily dookola, wokol jakby ogromnej, bardzo szerokiej i wielopietrowej studni, a my bylismy na samej gorze. To byl budynek-wieza, tylko ogromny, podobny do poteznych wiez cisnien, tylko w srodku bylo pusto. Jednak czulem, ze to nie byl jakis zamek, tylko budynek jakiejs instytucji. Patrzylem z dziecmi chwile w dol i widzac te ogromna przestrzen w dole i ich wielkie zaciekawienie i wielki lek - postanowilem szybko im cos pokazac. Tosiek juz zaczynal schodzic w dol, dzieci juz odchodzily od barierki, gdy ja czmych - dalem nura w te otchlan i latalem, unosilem sie w powietrzu - to wyzej, to nizej. Na ten widok dzieci zaniemowily z wrazenia, najpierw z przerazenia, a potem z pojawiajacym sie podziwem, a w koncu z radoscia. Tylko dziewczynka zachowywala ciagle wieksza rezerwe, lecz chlopcy poczuli juz radosc. Unosilem sie swobodnie i szybko przypomnialem sobie jak sie lata, choc dawno tego nie robilem. Podlecialem teraz na gore i stanalem kolo nich. Chwilke porozmawialismy o tym i zaczalem schodzic po schodach na dol z Toskiem, ktory sie zatrzymal i czekal na nas. Dzieci szly kolo nas, gdy nagle chlopcy cos miedzy soba obmyslili, wbiegli na gore i patrzac na mnie rzucili sie w dol. Przedtem dziewczynka krzyknela do nich: "Stojcie, co wy robicie!". Lecz oni nie zatrzymali sie, tylko powiedzieli do niej: "Chodx - on nas na pewno wyratuje i polatamy". Lecz ona nie skoczyla za nimi, bedac tym co powiedzieli, jeszcze bardziej przerazona. Zaczela krzyczec. Ja szybko wbieglem na gore i skoczylem za nimi. Dziewczynka chciala mnie zatrzymac, bojac sie i o mnie. Lecialem w dol wyprostowany i tym razem uzylem swojej woli, aby przyspieszyc lot w dol, a nie tak jak zwykle do unoszenia sie. Jeszcze nigdy tak nie robilem i sam przez chwile sie balem. Zobaczylem ich i bardzo szybko dogonilem. Zreszta nie mialem wyjscia, gdyz juz bylo dno. Zlapalem ich w rece i wtedy zatrzymalem nasz impet, tuz nad posadzka. Unosilismy sie chwilke tuz nad nia, ciagle jeszcze do gory nogami i "pociagnalem" wszystkich powoli do gory, a potem coraz szybciej. To "pociagniecie" nie bylo takie jak zwykle znamy, gdyz ta sila im sie takze udzielala, dopoki trzymalem ich za rece. Nie musialem, zatem ich ciagnac, a tylko trzymac za rece. Byli prawie tak samo lekcy, jak ja. Jeden z chlopcow wyslizgiwal mi sie jednak z reki i musialem uscisk ciagle poprawiac. Chlopiec ten sam wyslizgiwal swoja reke, tak jakby sam chcial polatac. Powiedzialem, aby tego nie robil - bo upadnie. W pewnym momencie w dole zobaczylem czarna straz zlozona z trzech osob. Lecieli w naszym kierunku szykiem, niezwykle szybko i zwarcie. Byli ubrani w czarne uniformy i mieli w prawej rece jakby oszczep. Od razu widac bylo, ze nie maja przyjaznych zamiarow. Uwazali, ze zapedzilismy sie w ich rejony i od tej pory nalezymy do nich. Byli bardzo szybcy! Nie moglismy im - tylko z moim napedem - uciec. Pierwszy z nich dogonil nas i zlapal chlopca, ktory byl wyzej. Przylgnal do niego i chcial go sciagnac w dol. Trzymalem chlopca mocno i krzyknalem, aby naplul na tamtego, a dokladniej w jego twarz. Powiedzialem jeszcze raz: "Jak was zlapia - plujcie na nich!". I ten chlopiec z zacieciem plul na tego straznika i on, jego twarz zaczela sie spalac, jak po zetknieciu z kwasem. Doslownie go to parzylo i spalalo, tak, ze zaczal sie kurczyc i w koncu odpadl. Ich dowodca zachowywal do tej pory dystans i zajal sie przez chwile swa rozbita straza. Chlopiec na dole wyslizgiwal mi sie. Krzyczalem do niego: "Nie puszczaj - nie bede cie juz mogl wyratowac!". Wtedy dowodca nalecial na mnie, scisnal mnie, zaczal odrywac i ciagnac w dol. Powiedzialem do chlopcow: "Plujmy na niego!". Robilismy to, lecz dowodca wyraxnie byl uodporniony, tak jakby na twarzy mial pancerz ochronny. Wiedzialem, ze i to mu nie pomoze, jesli tylko bedziemy zgrani i zdecydowani. Sam plulem na niego bez przerwy. W koncu nawet ta jego maska zaczela sie cala spalac i kurczyc, az w koncu zostal zniszczony i odpadl. Chlopiec, ktory ciagle sie wyrywal  - wyslizgnal sie z dloni i polecial jak kamien w dol. Z drugim chlopcem wlecialem na gore i stanelismy na schodach obok Toska i dziewczynki. Dziewczynka patrzyla na nas uradowana, a za chwile przerazona. Zapytala gdzie jest drugi chlopiec i z rozpacza: "Co sie z nim stalo!?" Powiedzielismy jej, co sie stalo i ze pewnie lezy na dole. Chlopiec, ktory sie uratowal ... wiecej »
Sort by: AuthorPost timeForumTopic titlePost subject AscendingDescending

Page 1 of 1